Merk op mijn ziel wat antwoord God u geeft.

Het leven met de Heere is niet altijd gemakkelijk. Immers gaan velen onbegrepen hun weg. De wereld begrijpt hen niet. Het kan zijn dat eigen familie vreemd wordt. Maar ook zelfs kan het in het kerkelijk leven eenzaam zijn of worden.

Niet zelden komt de pijn door de hoogmoed van mensen om hen heen. Men wil heersen. Het beter weten. Niet bukken en buigen. Maar de winst behalen. En dat kan alleen omdat men er niet over nadenkt of men met het leven wat men leidt de Heere navolgt.

Men denkt de Heere te kennen, komt met woorden zo ook over. Maar staat er helaas niet anders dan buiten. Mochten ze wel weten wat het is om in Zijn wegen te gaan dan zouden ze zich geleid weten door Gods Geest. En de eerste vrucht is de liefde. Niet de eigen liefde, maar de liefde tot de naaste. Niet om er beter van te worden. Maar om in die weg van liefde er voor die ander te zijn. En te blijven.

 Zij die geleerd hebben te leven van genade kunnen hierin niet meekomen. Ze gaan hun weg met twee lege handen. Niet afhankelijk van wat anderen van hen vinden. Maar afhankelijk van de Heere alleen. Wetend dat de Heere niet meer in die handen legt dan om hen altijd maar dicht bij Hem te houden. Slechts een weg van volgen van de Heere is hun leven. Dit wordt meest een weg van eenzaamheid en aanvechtingen. De Heere is recht in al Zijn weg en werk. En in die rechte wegen kunnen ze niet anders dan gaan. Ook al kost het hen alles. Al blijven ze als een eenling achter en alleen. Dit is de weg en bewandel die, dat hebben ze geleerd. Daar alleen is vrede te ervaren. Wat is het bijzonder als dan mag worden ervaren dat de Heere weet heeft van die eenzamen om Hem. Wat is het een wonder wanneer mag worden gezegd: Merk op mijn ziel wat antwoord God mij geeft. Want de Heere geeft Zijn blijken van afweten van het vaak voor het oog zo droevig lot van hen die in Zijn wegen gaan. Die niet anders kunnen dan recht te wandelen. Al moeten ze alles  kwijtraken. Al houden ze niemand over. Liever met de Heere alleen dan zonder Hem met een schare mensen om zich heen.

Daarom is eenzaamheid om de Heere nooit zonder zegen. Er kunnen bij een zeker weten van het bewandelen van een weg met Hem vragen zijn. Zelfs kunnen er ogenblikken zijn van verdriet en pijn. Maar op Zijn tijd en wijze zal Hij het maken zodat een ieder die het wil zien zich verwonderen moet. De Heere laat nooit en nimmer alleen hen die in Zijn wegen gaan. Die alles en allen verachten om Hem over te houden.

Nogmaals, de wereld begrijpt dit niet. Er staat geschreven dat zelfs de man die het brood met hen at het niet snapte en ging. De Heere Jezus had het meeste last van de vrome farizeeërs. Van de joden, die het toch hadden moeten weten. Eenzaam ging Hij Zijn weg. Maar de uitkomst was zo geweldig. Zo bijzonder. Hij behaalde de overwinning en werd met gejuich binnengehaald bij Zijn Vader in de hemel.

Een eenzame weg is Gods kinderen niet vreemd. De ene moeite na de andere is hun deel. Doch uit die alle redt hen God. Hij zal niet toelaten dat één van de Zijnen ten onder zal gaan. Hij redt hen keer op keer. De wijze waarop de Heere de overwinning geeft is voor hen niet tevoren te bekijken. Soms is vertwijfeling hun deel. Hetzij in meer of mindere mate. Maar altijd is het de hoop die hen staande houdt. En de hoop beschaamt nooit.

Gods wegen zijn hoger dan de onze. We zien ze vaak niet. Maar des te meer als we mogen zingen na zoveel bange tegenspoed: Merk op mijn ziel wat antwoord God u geeft.