Als het donker wordt.

Het is voor velen herkenbaar. Er zijn momenten van dikke duisternis gekomen. Het schijnt  te zijn vastgelopen in het leven. Vr hen is het water. Links en rechts is de weg afgesneden. En terug kan ook niet. En hoe moet het nu verder. O ja, er zijn er die dan zo gemakkelijk weer verder gaan. Eigen wegen kiezen en daarop gaan. De ene vastlopende weg verlaten en weer langs een andere de weg vervolgen. Al is het over de rug van een ander. Nooit en nooit zullen ze toegeven aan een weg die door de Heere hen is afgesloten. En hoe dikwijls lijkt het ook nog te lukken.

Maar zo is het niet bij iedereen. Gods kinderen staan bij de Heere aan de deur. Ze zijn juist zo verschrikkelijk bang om die eigen wegen te gaan. Ze gaan niet verder tot ze helder en duidelijk weten wat de weg is die de Heere wijst. Mensen kunnen aansporen. Proberen te helpen om een bepaalde weg te gaan. Maar zij kunnen het niet. Ze wachten. Net zolang tot ze het zeker weten. Dit is de weg die ik moet gaan. En in die weg zal ik de Heere steeds weer tot mijn Deel hebben. Dan zal na tegenspoed er weer een geopende weg zijn.

Dat wachten is nu juist de reden dat het zo donker kan worden. Want ze weten het nu niet. Het is als bij het volk van Isral. Ze stonden stil voor het water. Farao met zijn soldaten achter hen. Ze waren vastgelopen. Zo leek het. Tot er een slag viel. Van een stok op het water. Ze moesten wachten. Op een wonder. Doch in ongeduld werden ze opstandig……….

En zo moeten ook nu nog Gods kinderen leren om te wachten. Ze willen ook wachten. Ze kunnen ook niet anders dan te wachten. Maar dat wachten kan zo verschrikkelijk lang duren. En ze dreigen weg te zinken in een donker gat. Zeker, hun oog is nog geslagen naar de Hemel. Ze zuchten dag en nacht om een opening in dat donker. Een lichtstraal van Boven. Maar, ze zijn er eerlijk in, ze weten niet hoe het in hun omstandigheden ooit nog zal gebeuren. Zeker, ze geloven dat Hij machtig is het te doen. Maar hoe en wanneer, het is voor hen verborgen. Ze wachten….op een wonder. Eerder weten ze het niet.

Eenzaam gaan ze zo hun weg. Eenzaam en alleen. Wie zal kunnen bevatten wat het is voor hen die zo over de aarde gaan? Alleen zij die weten van tijden waarin men niet meer weet hoe het verder moet. Meewarig wordt door velen naar hen gekeken. En niet zelden wordt over hen gesproken. De band die knelt kan nog strakker worden aangetrokken. In zo’n weg wordt ervaren wie met liefde is bewogen. Meeleeft en meebidt. Proberen de pijn te verlichten. Wat op zich al wordt ervaren als een wonder. Dat er toch nog n is die meelijdt.

Het kan donker worden in het leven. Links en rechts, voor en achter is geen weg.

Zit stil mijn dochter, deze man zal niet rusten tot hij deze hele zaak heeft voleindigd Stilzitten. Niets doen. Wachten. Niet vertwijfelen. Hoe moeilijk ook de weg mag wezen. Juist dit zijn de geloofsoefeningen.