Verwachten of afwachten.

Vaak denken mensen heel zwart-wit. Het is het één of het ander. Men heeft gelijk. Men drijft het op de spits. Men zoekt het gelijk. Men zoekt een overwinning. Meent deze ook nog op grond van Gods Woord te zullen verkrijgen. Schroomt niet daarbij anderen hulp te vragen. En, het geschenk verblindt het oog. Maar het is mis. Unaniem wordt besloten dat er geen enkele discussie mogelijk is. Niet op grond van een zwart-wit denken. Maar op grond van een belijdenis. De belijdenis die men allen onderstreept. Degene die dat niet doet heeft een andere. En zal zich dus daar moeten begeven waar deze wordt geopperd. Het onderstrepen van een belijdenis houdt dus gehoorzaamheid in. Het is de belijdenis van de groep. Wanneer het zijns inziens anders is, de enige weg die openligt is de weg van afscheid. Om zich daar te voegen waar hij zich wel thuis voelt.

Men heeft gelijk. Tenminste, dat denkt men. Het zal blijken. Maar, hoe ga je nu om met je gelijk. Ligt dat in de kracht? Ligt dat in het geweld? Neen, door de Geest zal het geschieden.  Men heeft niet in de gaten dat in het gelijk zoeken vaak het verlies ligt. Men meent nog steeds met het hoofd omhoog, met grof geweld, het slachtveld ongedeerd en met winst te kunnen verlaten. Men is nog steeds in de vaste overtuiging dat velen de beslissing zullen toejuichen. Dat alles zal in de tijd die gaat komen moeten blijken.

Na een beslissing komt een nieuwe weg. De grote vraag is hoe deze zal zijn. Is het een weg van afwachten? Of is het verwachten. Is het lijdelijkheid? Of is het lijdzaamheid. Het Woord is duidelijk. Met lijdzaamheid zullen we de loopbaan lopen. Het is enerzijds een volkomen gaan  van de weg die wordt gewezen door de Heere in Zijn Woord. Anderzijds is dat een weg van inzet van alle krachten en gaven. Van verstand en inzicht. Van spreken en zwijgen zoals de Heere dat leert.

Het leven is geen weg om uiteindelijk het gelijk te halen. Het gelijk is al behaald op de heuvel van Golgotha. Daar stond een kruis. En dat kruis leert ons dat niet anders dan door het dragen van het kruis de overwinning straks wacht. Het dragen van het kruis kan nooit in eigen kracht. Het dragen van het kruis gaat nooit zonder voor- of tegenspoed. Het dragen van het kruis is geen gemakkelijke weg. Het dragen van het kruis ligt in datgene wat de Heere oplegt. Met lijdzaamheid moet de weg worden gegaan. Ook als deze niet gemakkelijk is. Alleen de liefde van God zal uiteindelijk leren om het kruis te dragen. Natuurlijk zullen er momenten van twijfel komen. 

Van opstand. Het eigen vlees zit er zo snel tussen. Een weg die de Heere wijst is nooit de weg die het vlees wil. Toch gaat de Heere door met Zijn weg die Hij is begonnen. In de weg van heiliging breekt Hij alles af wat van nature in een mens is. Hoogmoed. Heerszucht. Eigengerechtigheid. Hij breekt af wat Hij eerst bouwde. Tot de laatste steen gaat Hij door. Het moeilijkst is om te kapituleren. Om in te zien er zelf tussen te staan. Nog zoeken ze hun gelijk. Nog gebruiken ze hun schijnbare kracht. Het zal niet baten. De Heere breekt net zo lang tot Hij bereikt heeft wat Hij beoogde. Een totaal mens er tussenuit. Opdat hij zijn ziel als een buit zal uitdragen. Neen, dat is geen weg die de lucht ingaat. De straat op. Dat blijft een weg die zo onmogelijk wordt dat het uiteindelijk vastlopen is. Maar de Heere heeft Zijn eeuwige armen uitgebreid. Hij zal die uit het nest gevallen arend opvangen. Om hem uiteindelijk te doen smeken: Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal.