Het verliezen van jezelf.

Mensen zoeken van huis uit zichzelf. Ze zullen uit zichzelf nooit bukken en buigen voor een ander. Zelfs niet voor de Ander. Deze houding kan voortkomen uit hoogmoed, maar ook angst kan een oorzaak zijn. Nu zijn hoogmoed en angst geen dingen die van de Heere zijn. De Heere zal afbreken wat Hij nodig acht.

Wat bij mensen onmogelijk is, dat is mogelijk bij de Heere. Mensen zoeken van huis uit de eerste plaats. Ze zoeken er het best en het hoogst uit te komen. Men heeft niet in de gaten wat de drijfveer achter dit alles is. Tot de Heere door Zijn Geest er een punt achter zet. Er een streep doorhaalt. Het kan maar een enkel woord zijn wat zijn kracht doet. Dan is het gebeurd met alles wat zelfhandhaving heet. Uit welke oorzaak het ook komt. Als het ware schrikken mensen voor het eerst of opnieuw wakker. Om voor het eerst of opnieuw te leren door het ontdekkend licht. Niet te zien wie die ander is. Maar voor het eerst of opnieuw worden mensen zelf voor de spiegel gezet. Ik weet dat deze genade voor de één gemakkelijker te verkrijgen is dan voor de ander. Dat heeft ook weer te maken met het karakter. De één breekt eerder dan de ander. Geeft het ook eerder op. De Heere weet echter voor iedereen wegen te vinden. Zelfs een Jona moest terug van de weg van het zoeken van zichzelf. Vanaf dat moment gingen ook in zijn leven de  dingen veranderen. Er kwam een geheel andere gang in Zijn leven. Hij werd gewillig gemaakt de weg terug te gaan. Voor de één is het een heel eind te gaan. Hoe langer men immers van zijn plaats is, hoe langer die weg terug. Voor de ander is die weg korter. Maar voor iedereen is het een weg van verlies van zichzelf. Een gaan wat onafhankelijk is van datgene wat mensen zeggen of doen. Het is de Heere Zelf Die door Zijn Geest nieuw onderwijs geeft. Mensen staan niet langer overeind. Er wordt in hen een bukken en buigen gevonden. In de eerste plaats een bukken en buigen voor de Heere. Om in gehoorzaamheid de weg te gaan. Maar ook zal er een bukken en buigen zijn voor de mensen om hen heen. Het is niet langer een zoeken om staande te blijven. Het is voortaan een gaan in gehoorzaamheid aan de Heere.  Deze genade wordt gevonden als een handvol koren. Waarvan de vrucht zal ruisen. Op het spreken van Jona bekeerde zich een gehele stad.

Geen kind van God ontkomt aan deze weg terug. En wat die verkeerde ingeslagen weg ook is, men wordt gewillig gemaakt tot het bewandelen van die weg. Niemand gaat die weg terug met de gedachte er beter van te worden. Men ziet niet anders dan onmogelijkheden. Want hoe zal het alles gaan.  Het verlies van jezelf kan schrik geven een weg in te slaan. Het kan weerstand bieden wanneer mensen vragen de weg te gaan. Het kan lang duren voor men toegeeft en volgt. Maar uiteindelijk moet men de strijd opgeven. Men heeft het voor eigen waarneming verloren. Maar men komt liever om dan dat men nog langer strijdt tegen de liefde die de Heere Zelf aanreikt.

Wanneer de liefde van de Heere opnieuw in het hart is gelegd, er komt een gaan in liefde. Een gaan door de liefde. En spreken uit de liefde. Ja, zelfs een zwijgen met liefde. Men zoekt niet langer zichzelf. Met welk oogmerk dan ook. Men volgt die Ander. In een weg van bukken en buigen en verlies van zichzelf. In dat gaan worden al direct weer de eerste vruchten gezien. En de eerste vrucht blijft de liefde.