De nood van de kerk.

 
Het is heel erg wanneer een leraar naar eigen inzichten iets te berde brengt. In onze kringen stuiten we dan direct op het woord ‘bekering’. Zo kan het heel goed zijn dat een gemeente wordt voorgehouden dat dit een krachtdadige eenmalige gebeurtenis in het leven van een mens is. Met alle noodzakelijke kenmerken van dien. En wie dit dan als zodanig niet als een smakelijk verhaal weet te brengen, hij valt direct onder de noemer zich te bedriegen.

Tja, daar zit dan zondag aan zondag een gehele gemeente te wachten op……………..en er gebeurt helemaal niets. En zolang dat niet gebeurt, ja, daar moet je gewoon in berusten.

De kerk gaat uit. De preek is afgelopen. En het leven van alle dag gaat weer beginnen. Dagen rijgen zich aaneen tot weken, maanden en jaren. Het is niets en het zal ook nooit iets worden zo. De kerkgangers worden in slaap gesust. Rustig gehouden. En geen vuurprofeet die hen vastgrijpt. Wakker schudt.

Totdat…………..

Daar is die derde Persoon in het Goddelijk Wezen. En de Wind waait waarheen Hij wil. Raakt aan die Hij wil. En zomaar een mens uit de gemeente wordt onrustig. Kan het niet meer vinden onder hetgeen aangereikt wordt. Gaat opzoek. Daar moet toch iets zijn………..en het proces is begonnen. Wie aangeraakt wordt met een kooltje van het Goddelijk vuur wordt nooit meer losgelaten. En voortaan zullen alle dingen medewerken ten goede.

Waarom? Ik doe het niet om uwentwil, het zij u bekend. Het is om Mijns heiligen Naams wil.

Omdat een gemeente, ja meerdere, op weg zijn naar een eeuwig verderf.

En die ene mens? Ach, in de ogen van al die slapende mensen is het een onruststoker. Iemand die niet wil luisteren. Niet naar vleiende taal. Niet naar harde woorden. Uiteindelijk: laat maar…….

Doch wie niemand hebben wil, die is voor de Heere. En dan zal Ik het maken.

Uit de godsdienst geleid. Tot het Licht gebracht. Op weg geraakt……………..

Een gedachte die is gebaseerd op hetgeen ‘oude schrijvers’ nagelaten hebben. Maar het is niet eerlijk. Alleen wat men kan gebruiken wordt geciteerd………………… Er is veel meer……

Een christen is een mens die mag geloven te leren leven uit Christus. En iedere dag is er wel iets waardoor hij geoefend wordt het beeld van Christus te dragen. Ja, maar, dat is toch een beetje een mens opknappen? Nee, dat is de heiligmaking. Door ontdekkend licht ziet hij meer en meer zichzelf. Daar is de strijd tegen dat eigen ik. Hij ziet ook bij een ander wat van nature in het eigen hart leeft. Het zijn de werken van de satan. Ook hiertegen bindt hij de strijd aan. Soms lijkt het alsof hij ten onder zal gaan in die voortdurende oorlog. Niet staande zal blijven. Daarentegen komt hij meer en meer gelouterd uit de golven. Hij groeit juist op in ramp en tegenspoed. En dat is dan eenvoudig de groei oftewel opwas in de genade.

En iedere ware christen heeft de begeerte anderen te winnen. Te roven van die weg naar de hel. Heere, wat kan ik voor U doen? Zo kan het zijn: Betrouw dat aan getrouwe mensen, welke bekwaam zullen zijn om ook anderen te leren. In zichzelf onbekwaam. Hoe zal dit zijn?  Doch Ik wil…. en zij………….zullen.