Zelfkennis.

Er wordt gemakkelijk gesproken over Christus. Over Christuskennis. Aan enige kennis van Christus gaat echter altijd zelfkennis vooraf. Alleen wanneer er wordt gezien wie je bij ontdekkend licht van de Heilige Geest zelf bent komt plaats voor Christus. Wanneer je jezelf leert kennen is dat echt geen weg om jezelf te gaan prijzen. Zelfkennis leert jezelf te verfoeien in stof en as. Zelfkennis leert elke keer weer dat het niets was, niets is en ook nooit iets zal worden. Hoogmoed zit in elk mens. En zeker mensen met genade zijn daar gevoelig voor. Menend iets te zijn met dat wat ze van de Heere hebben gekregen. Tot de Heere hen weer even laat voelen dat het zo niet ligt. Alles wat de Heere geeft is geleend. En met datgene wat de Heere je leent krijg je de opdracht om het te besteden in de dienst van Hem. Het is nooit de bedoeling er zelf iets mee te worden. Het is de bedoeling dat het tot eer van Zijn Naam wordt aangewend. Wanneer de Heere merkt dat het de verkeerde kant opgaat, Hij grijpt in. Hij neemt datgene weg waar je zo prat op ging. Om uiteindelijk Zijn kinderen opnieuw te brengen waar ze horen te zijn. Aan Zijn voeten. Met lege handen. Om opnieuw te gaan leven van genade.

De weg die de Heere gaat met mensen is de weg van de zelfkennis. Steeds opnieuw komt de Heere daar op terug. Door Gods Geest geleid worden vragen gesteld. Nee, dan wordt er niet met een vinger naar een ander gewezen. Er wordt gevraagd: Wie ben IK. Wat doe IK. Wat heb IK gedaan. Zodra deze vragen geboren worden komt er verdriet en berouw. Er komt ook schaamte. Een zich schamen voor de Heere. Een zich schamen voor de mensen. Ja, uiteindelijk nog een je schamen voor jezelf. Dit ontdekkende werk van Gods Heilige Geest is een genadewerk. Het is herkenbaar aan de diepte waarin het plaatsvindt. Met de uitroep: Wee mij dat IK zo gezondigd heb.

Wanneer zelfkennis in het leven mag zijn, er komt een heel ander mens tevoorschijn. Het schelden op anderen stopt. Het zoeken van schuld bij die ander is ook ten einde. Het aandragen van oplossingen eveneens. De weg die was ingeslagen wordt tot schuld. Het wordt stil, heel stil.

Kenmerkend is dat men dan pas gaat zien waar men nu eigenlijk mee bezig is. Ja, in die weg van zelfbewustzijn wordt gezien dat men een weg gaat die helemaal niet goed is. Een ander kenmerk is dat vanaf dat moment een halt wordt toegeroepen. Het is met recht: Tot hiertoe en niet verder. Saulus maakte zijn opdracht niet af. Hij viel als dood neer op de aarde. En het wonderlijke was dat hij terstond de Christus preekte. Hij had zoveel inzicht gekregen in deze Persoon. De liefde tot Hem was op zo’n wonderlijke manier in zijn hart gestort. Direct ging hij een andere weg. Daarvan hield niemand hem terug. Want de Heere had gesproken.

In de weg van het godzalige leven worden dagelijks dingen gezien. Er wordt opgemerkt wat de invloed is van andere mensen. Mensen die, misschien goedbedoeld, wegen aanreikten die helemaal niet moeten worden gevolgd. De kracht die de Heilige Geest heeft maakt dat er een strijd komt tegen al diegenen die met raad komen die uit de afgrond is. Er wordt van het ene moment op het andere een geheel andere koers gevaren. En wat mensen daarvan zeggen? Het is niet belangrijk. Gods Woord zegt aldus. Alleen dat heeft in hun leven heerschappij.