Leven met de Heere.

Een persoonlijke relatie met de Heere is dan ook echt persoonlijk. Aard en karakter heeft er mee te maken. Een leven wat achter ligt. Opvoeding en milieu kan meespelen. Dat wat gezien is bij ouders en grootouders misschien. Vaak is het doorbreken van een eigen bepaalde verwachting van het werk van de Heere moeilijk. Een verwachting die zich heeft gevormd. Of de invloed van een verwachting van de mensen om je heen. Maar uiteindelijk is het dan toch ook weer persoonlijk hoe de verhouding met de Heere mogelijk wordt. En niet zelden zo geheel anders dan aanvankelijk was voorgesteld. Wie de Heere leert kennen moet beamen dat de helft niet was aangezegd. En dat uiteindelijk niet wij maar Hij de relatie bepaalt.

Er is een leven vanuit  het gevoel. Er is een leven vanuit het geloof. Er is een leven met de Heere wat zonder Hem geen stap kan zetten. Er is een leven met de Heere die het zo moeilijk niet maakt. Het is dan gewoon goed. En de rest doet er niet meer zo toe. En niemand behoeft het geestelijk leven van een ander onder de loep nemen. Niemand kan het doen met de persoonlijke relatie met de Heere van een ander. De Heere gaat met elk van Zijn kinderen een eigen weg. En elke weg is uniek. En wie Hem niet kent kan van een ander niet zelden niets verdragen. Zo is het in de regel. Wie Hem niet kent durft het geestelijk leven van die ander vaak nog wel te meten of te wegen. En de uitkomst is dan meest negatief. Zo is het in hun ogen niet. Zo kan het niet zijn.

De Heere gebruikt mensen. En voor Hij ze gebruiken kan maakt Hij ze zo Hij dat wil. Hij oefent en Hij loutert. Leidt en onderwijst  hen. Net zolang tot ze geschikt zijn voor Hem. Vaak zijn dit wegen die tegen ieders gedachte ingaan. En niet in het minst tegen een eigen mening of standpunt. Het zijn wegen waartegen wordt gevochten. Gestreden. Men denkt te verliezen. Om te komen. En zoekt te overleven. Maar uiteindelijk moeten ze als Jacob het opgeven. Erkennen dat hun Meester sterker is dan zij. Kreupel komen ze uit de strijd. Maar in Zijn kracht gaan ze hun weg voor het verdere. Een weg in een nieuw leven. Een leven voortaan achter Hem aan en niet voor Hem uit. Een weg met lege handen. Die ze dagelijks ophouden om gevuld te worden. En om door Hem bij de hand genomen te worden.

Niemand had gedacht dat de Heere Mozes zou kunnen gebruiken. En de vader van David had zeker zijn oudere zoons voor het koningschap berekend. Maar de Heere gaat wonderlijke wegen. Zijn Naam is Wonderlijk en zo is ook Zijn Werk. Dat was zo en dat is zo. Dat zal ook zo blijven. Hij raakt mensen aan. En in hun hart legde Hij vaak al heel jong de liefde tot Hem. Maar om Hem te kennen zoals Hij gekend wil worden is een weg van afsterven nodig. Van inleveren.  In zichzelf zijn ze uiteindelijk ongeschikt tot het werk waartoe HIj roept. Maar juist dan kan Hij hen gebruiken. Het is als een weltoebereide aarde.

Van de mensen om hen heen behoeven ze het niet te verwachten. Niet zelden is jaloezie een reden tot het niet accepteren van de plaats die de Heere hen heeft toegedacht. Doch ze gaan het leren. Hoe ze ook strijden om hun plekje te behouden, ze moeten genoegen gaan nemen met het plekje wat hen is toebedeeld. En vaak is het een heel andere plaats dan ze zich hadden voorgesteld.

Nogmaals, de Heere maakt uit hoe Hij de relatie wil met mensen. Hij maakt uit hoe en waar Hij onderwijst. Hij weet wat van hen is te verwachten. Geen goed. En toch maakt Hij in een wonderlijke weg dat het kan. Dat het gaat. Al komen dan eerst de waterige vruchten. Al zullen ze voor eigen waarneming niet verder komen en ongeschikt blijven. De Heere laat niet los wat Hij is begonnen. En onder de bescherming van Zijn eeuwige armen laten ze zich meer en meer drijven op de wateren van de vrije genade.