Verschil van inzichten.

Wij zullen geoordeeld worden naar onze werken. Hoe komt het nu dat men zo bang is dit te benoemen. Waarom wordt er zo meewarig gesproken over hetgeen mensen in dit leven doen mogen voor de Heere. De zogenaamde ‘activiteiten’. Wanneer de Heere terugkomt neemt Hij Zijn loon mee. En dan zal ieder gegeven worden naar dat hij waardig is.

Het is zo Bijbels.

Waarom wordt er dan soms zo snerend over gesproken?

Een gevallen mens wordt door de Heilige Geest aangeraakt. De liefde tot God wordt in het hart gelegd. In een weg van ontdekking wordt de oude mens gekruisigd en de nieuwe mens in Christus staat op. Het wordt een volgen van Hem in elk opzicht. Dat betekent een dienend leven.

De Heilige Geest blijft in een mens. En wijst hem eenvoudig de weg die moet worden gegaan. Het gaat een christen niet om de zaligheid. De vraag die hem altijd weer bezet is zo geheel anders: hoe komt God in mijn leven aan Zijn eer. En dat kan nooit  anders zijn dan in het dragen van vruchten.

Zo is men in de eerste plaats een levend voorbeeld van de Heere Jezus. Leven vanuit de liefde die in het hart is uitgestort. Altijd en in alles de eer van God bedoelend. En dat in de zorg voor de mensen om ons heen. En zo wat gij deze Mijn minste hebt gedaan, dat hebt ge Mij gedaan.

Het lijkt soms alsof het gebed om de Heere Jezus nooit ophoudt. Alsof men niet of nauwelijks komt tot de zekerheid van het geloof. Ja, erger, het lijkt wel een zonde wanneer een mens in vrijheid is gesteld. Een mens die helder en duidelijk spreekt wordt doorgaans in bepaalde kringen verdacht gesteld. Doch dan zouden mensen nooit verder kunnen komen dan een zuigeling in de genade?

Geoefende christenen zijn gefundeerd op een goed en stevig Fundament. Dan is het als bij de gelijkenis van de wijze en de dwaze bouwer. Er kunnen veel stormen komen. Doch het huis staat vast. Dit heeft niet langer meer te maken met gevoel. Het geloof is geoefend. En beproefd. En staat te allen tijde boven het gevoel. Hoe donker de weg ooit moge wezen. Er is de wetenschap dat de Heere neerziet op die Hem vrezen. En dat na het zure altijd weer het zoet komt.

De Heere heeft aan de ene mens meer werk dan aan de andere. Er kunnen zoveel factoren zijn die spelen. Niet in de laatste plaats is dit de aard, het karakter.

 Zijn we een gevoelsmens. Of een verstandstype.

De eerste wordt altijd anders geleid dan de laatste!!

Wanneer we een kortzichtige blik hebben, of wanneer we ons eenvoudig niet laten onderwijzen, er is door gebrek aan inzicht onnodig veel scheuring in gezinnen. Maar ook de kerken scheiden zich zo gemakkelijk van elkaar af. Weten ze niet dat er één Heere is? Eén geloof? We nemen het van die of die niet over. En vormen ons een eigen mening.

Erger, men deinst voor harde uitspraken niet terug. Dat is de valse kerk. En wij zijn de ware kerk. Er is in plaats van liefde, boosheid en wrok. Omdat niet hetzelfde wordt gedacht. Temidden tussen al die kijvende en met zichzelf ingenomen godsdienstige mensen gaan diegenen die door de hand van God in waarheid zijn aangeraakt. Niets of niemand kan hen scheiden van de liefde. Die is in Jezus Christus. Ze houden het hoofd omhoog gericht. Zoeken niet zichzelf. Maar het Koninkrijk van God. Hetwelk niet komt met uiterlijk geweld.