Het volgen van Christus in Zijn lijdensgangen.

We zijn in de zogenaamde lijdensweken. Maar wie begrijpt daar nu voor eigen leven iets van. De Heere heeft het Zelf Zijn discipelen gezegd: Ze hebben Mij gehaat. Ze zullen het ook u doen. Wie ervaart nu iets van het lijden om Christus’ wil. Spreken over genade. Spreken over vergeving van zonden.Ten Avondmaal gaan. Maar nu de vruchten.  Vaak wordt van het diepst van het leven met Christus niets verstaan. Niets begrepen. Men heeft veel gelezen. De meest rechtszinnigste boeken. Daarbij een goed verstand. Maar de inzichten in het gaan achter Christus in Zijn lijden ontbreken. Vanuit dat gemis wordt het leven van Gods kinderen, die dagelijks in deze Zijn voetstappen drukken, verdacht gesteld. Belachelijk gemaakt. Nee, niet door de wereld. De spot en de aanklachten komen uit een geheel andere hoek. Het is de grote schare onder aan het kruis. Die roept: Kruist Hem.

De Heere gaat Zijn onbegrepen weg met Zijn kinderen. Het blijft voor hen een weg van volgen. En dat door bezaaide en onbezaaide wegen. De weg achter Hem aan. Over de Via Dolorosa. Eenzaam. Maar niet alleen. Want al datgene wat afkomt op hun troost, op hun vertrouwen, wordt gelegd in de handen van Hem Die voorging. Wetend, dat Hij geweest is in al hun benauwdheden. 

De lijdensweken zijn onderscheiden. Voor de één veel zwaarder dan voor de ander. Niet iedereen wordt verwaardigd evenveel te zien van de weg die Hij ging. Geen van Gods kinderen kunnen, ziende op de omstandigheden verder. Maar ziende op de overste Leidsman gaat het toch. Het hoofd omhoog. Het hart naar Boven. De ophouders op de weg zijn veel. Het valt niet altijd mee, maar ze blijven uiteindelijk achter.

Zonder Kruis is geen kroon. Dat ligt in het evangelie van genade. Dat kruis ervaren al Gods kinderen in hun leven. In onderscheiden trap en mate. Hier komt ook openbaar wat nu zijn is en schijn. Mensen wensen van zichzelf geen kruis. Ze zoeken de vrijheid en de blijdschap. Geen zorgen. En zeker niet de zorgen van een ander. Zeker willen velen vanuit een christenplicht een tijdlang meelopen met diegenen die moeite en verdriet te dragen hebben. Ze bedoelen het echt goed. Het begin kan zo mooi lijken. Ook hierin wordt al snel duidelijk dat er geen grote schare overblijft. 

De Heere ging de Via Dolorosa. Hij had zijn discipelen bij Zich. Al snel bleek dat er één was die Hem verried. En dat nog wel met een kus. Anderen vielen in slaap. Geen uur konden ze met Hem waken. Uiteindelijk verlieten ze Hem allen. Zelfs Petrus riep het uit: Ik ken de Mens niet. Zo ging Hij alleen.

Dan komt er het moment van bezinning. Wanneer de Heere Petrus aanziet. Wanneer hij blikt in die ogen vol liefde die op hem geslagen zijn. Dan breekt zijn hart. En naar buiten gaande weende hij bitterlijk.

Voor Judas was geen terugkeer mogelijk. Zeker had ook hij gezien dat hij verkeerd had gehandeld. Het onschuldig Bloed verraden. Hij nam zijn lot in eigen handen. Petrus daarentegen werd apart genomen. In Zijn hart lag een liefde die hij van zijn kant niet meer waard was. Maar de Heere is zo geheel anders dan mensen. Opnieuw werd Petrus aangenomen. En zijn verdere leven heeft hij in verwondering doorgebracht.