Wie ben ik in het leven van alle dag.


Ja, dan gaan je gedachten wel eens. Je hoort een ‘mooie’ preek. Maar wat moet je er nu mee in de week die voor je ligt. Want dat is toch de bedoeling. Je gaat naar de kerk om onderwijs te krijgen. Voedsel voor onderweg. Natuurlijk is het goed dat mensen genodigd worden. Maar hoe moet het nu verder? Want iedereen gaat wel weer een hele week een eigen weg.

Neem nu aan, je gaat naar huis. De zondag is voorbij. En het leven van alle dag gaat weer beginnen. Hoe breng ik datgene wat ik heb gehoord in de praktijk. Hoe behoor ik nu een christen te zijn zoals de Heere God dat bedoelt.

Ieder weet toch wat het wil zeggen om de wet van Christus te vervullen? Inderdaad, dat is dienend bezig zijn.

Maar hoe doe je dat dan? Hoe weet je nu welke de weg is die de Heere jou hierin persoonlijk wijst.

Een christen heeft de Heilige Geest! De stem van Christus woont in hem. En deze stuwende kracht leidt. Soms waar je helemaal niet wezen wilt………, waar je helemaal geen zin in hebt……………Doch al gaat het als bij Jona, je komt waar je moet zijn. Je leert het af om vragen te stellen. Het wordt een leven vol vertrouwen dat het niet mis kan gaan. Al wordt het nog zo donker, het komt goed.

De kern van alles is een leven heel dicht bij de Heere. De voortdurende vraag: Heere, wat is Uw weg. Soms kan het een poos duren voor het licht opgaat. Maar dan weten al Gods kinderen het zeker: Dit is de weg. En bewandel die. Het staat helder en duidelijk hen voor ogen.

In de golven leer je zwemmen. De geloofsoefeningen volgen elkaar op. Gelouterd kom je steeds opnieuw boven water. Ja, daar is het leven uiteindelijk voor. Om gefundeerd te worden op Christus. Meer kennis, gerechtigheid en heiligheid van en uit Hem.

En gaat het in een christelijke levenswandel nu zomaar in ene keer goed? Nee, natuurlijk niet. Gods kinderen leren zich allen kennen als onverbeterlijk. Hier verliezen ze hun geduld. En daar zijn ze onredelijk geweest. Maar de Heere wordt het niet moe. En iedere dag mogen ze weer opnieuw beginnen. Je hebt bijvoorbeeld mensen…………die leren het nooit. Nu is dat niet zo erg, als je het zelf maar inziet en steeds weer terug gaat naar waar het misging. Er zijn er echt die, na genade, het eenvoudig vertikken te luisteren en gewoon doorgaan met eigen wegen te bewandelen. Daarbij veel leed en verdriet veroorzaken……

Totdat………ze als Jona overboord gaan. Of als David hun schuld zien en belijden. Als de jongste zoon in een weg van inkeer, afkeer en terugkeer weer bij zijn vader komt. Maar eerder krijgen ze ook geen rust. Blijft hun geweten klagen. Blijven ze in het donker gaan……………

De mensen om je heen……….Het is zo belangrijk de dingen achteraan te zien. Want ziende op omstandigheden, op het handelen en wandelen van de mensen om je heen,  je kunt  elke dag wel in het donker lopen. Altijd vertwijfeld je weg gaan.  De binnenpraters houden zich niet stil.

Alsof dat de bedoeling van de Heere is. Nee hoor, hij reisde zijn weg met …………blijdschap.  Daar is uiteindelijk toch de vreugde van het geloof………….

Het is heel belangrijk altijd te onthouden dat de Heere door vlakke velden rijdt. Wanneer je met iedereen in onmin leeft, je behoeft echt niet te rekenen op groeien in genade! Niet op blijdschap en vreugde. Je blijft die je bent……een bos prikkeldraad.

Groeien in genade is groeien in de vruchten van de Heilige Geest. Liefde, blijdschap, enz. En daar past ruzie niet bij. Gods kinderen leren zich hier verre van te houden.

En verder? Mensen verdacht stellen? Mensen negeren? Mensen vernederen, pijn doen, kwetsen? Vruchten van de Heilige Geest leren mensen te verdragen zo ze zijn………………….. En als ze nu eens niet spreken zo wij dat gewend zijn? Dan nog…………die ander uitnemender achten dan jezelf. Want altijd weer is er in de gemeenschap der heiligen een herkenning. Het is de liefde die in het hart is uitgestort.